حساب کاربری

یا

حداقل 8 کاراکتر

68435021

میلگرد استیل 310S / 1.4845

میلگرد استیل 310S / 1.4845 یک فولاد ضدزنگ آستنیتی با مقاومت بسیار بالا به دما و اکسیداسیون است، مشابه استیل 310، اما با کربن کمتر برای جلوگیری از رسوب کاربید و بهبود پایداری حرارتی.

1️ شماره استاندارد و نام های میلگرد استیل 310S / 1.4845

  • 310S: نسخه کم کربن AISI 310
  • 1.4845: شماره استاندارد اروپایی (EN) معادل 310S

310S برای محیط های داغ و اکسیداسیون شدید استفاده می شود و مناسب جوشکاری است، چون کاهش کربن باعث کاهش حساسیت به خوردگی بین دانه ای می شود.

2️ ترکیب شیمیایی تقریبی میلگرد استیل 310S / 1.4845

عنصر

درصد تقریبی

کروم (Cr)

24–26%

نیکل (Ni)

19–22%

کربن (C)

≤0.08% (کمتر از 310 معمولی)

سیلیکون (Si)

0.8–1.5%

منگنز (Mn)

≤2%

آهن (Fe)

باقیمانده

کاهش کربن باعث می شود خوردگی بین دانه ای در دماهای بالا به حداقل برسد.

3️ خواص مکانیکیمیلگرد استیل 310S / 1.4845

  • مقاومت کششی (UTS): ~500–700 مگاپاسکال
  • انعطاف پذیری: خوب، اما بیشتر برای محیط های حرارتی طراحی شده
  • مقاومت حرارتی: پایدار تا ~1150°C

4️ ویژگی های کلیدی میلگرد استیل 310S / 1.4845

  1. مقاومت عالی به دماهای بسیار بالا و اکسیداسیون
  2. مناسب محیط های داغ صنعتی و کوره ها
  3. قابلیت جوشکاری بهتر نسبت به 310 معمولی (به دلیل کربن کمتر)
  4. مقاومت خوب در محیط های کم تا متوسط خورنده

5️ کاربردهای رایج میلگرد 310S / 1.4845

  • قطعات کوره ها، مشعل ها و کانال های انتقال گاز داغ
  • تجهیزات و مخازن در صنایع فولاد، پتروشیمی و شیمیایی
  • دودکش ها و کانال های حرارتی
  • محیط هایی که نیاز به مقاومت بالا در برابر دمای زیاد و اکسیداسیون دارند

💡 تفاوت 310S و 310 معمولی:

  • 310 → کربن بالاتر، مقاومت حرارتی و اکسیداسیون مشابه، ولی جوشکاری حساس تر
  • 310S → کربن کمتر، حساسیت به خوردگی بین دانه ای کاهش یافته، جوشکاری راحت تر

(میلگرد 310 )

میلگرد 310S / 1.4845

در متالورژی، فولاد زنگ‌نزن یا فولاد ضدزنگ یا استنلس استیل ( میلگرد 310)، (به انگلیسی: Stainless Steel) که Inox نیز خوانده می‌شود، آلیاژی از فولاد می‌باشد، که اصلی‌ترین عناصر تشکیل‌دهنده آن آهن، کروم و نیکل است که حداقل درصد جرمی کروم در آن ۱۰٫۵ درصد و حداکثر درصد جرمی کربن آن ۱٫۲ درصد می‌باشد.[۱] فولادهای زنگ‌نزن به دلیل ویژگی غیرفعال شدن خود می‌توانند مقاومت بسیار خوبی دربرابر خوردگی از خود نشان دهند. این فولادها به دلیل شکل گرفتن یک لایه غیرفعال بر روی سطح‌شان که به شدت به ماده زیرین پیوند خورده‌است و از تماس بیشتر ماده به محیط اطراف جلوگیری می‌کند، چنین ویژگی‌ای دارند. برای اینکه این پدیده غیرفعال‌سازی به‌طور پایدار در فولاد اتفاق بیفتد نیاز است که حداقل ۱۰٫۵ درصد از ماده را کروم تشکیل دهد. با داشتن چنین سطحی از کروم حتی اگر خراشی بر روی سطح فولاد ایجاد شود و این لایه از میان برود فولاد می‌تواند خودش را ترمیم کند و اگر گرید به درستی برای محیط کاری انتخاب شده باشد این لایه غیرفعال دوباره شکل می‌گیرد.[۲] در غیراین‌صورت شکست غیرفعالی رخ می‌دهد و فولاد زنگ‌نزن، زنگ‌زده و خورده می‌شود. فولادهای زنگ‌نزن به خاطر مقاومت دربرابر خوردگی خود بسیار مورد توجه هستند که این ویژگی با افزایش میزان کروم افزایش می‌یابد. افزودن عنصر مولیبدن باعث افزایش مقاومت به خوردگی فولادهای زنگ‌نزن در مقابل اسیدهای کاهنده و دربرابر خوردگی در محلول‌های کلرایدی می‌شود. به همین دلیل، انواع مختلفی از فولاد زنگ‌نزن با میزان مختلف کروم و مولیبدن برای مطابقت با محیطی که آلیاژ باید تحمل کند وجود دارد. مقاومت فولاد زنگ‌نزن به خوردگی و زنگ‌زدگی، نیاز به نگهداری کم و درخشش بالا، آن را تبدیل به یک ماده ایدئال برای بسیاری از کاربردها که در آن هم نیاز به استحکام بالا و هم نیاز به مقاومت به خوردگی بالا است کرده‌است.
گنبد مصلی قدس در شهر قم از فولاد زنگ‌نزن ساخته شده‌است تا دربرابر زنگ‌زدگی در شرایط مختلف آب‌وهوایی مقاوم باشد.
فولاد زنگ‌نزن به شکل ورق، صفحه، میله، سیم و لوله ساخته می‌شود و در وسایل آشپزخانه، کارد و چنگال، ابزارهای جراحی، لوازم خانگی بزرگ؛ مصالح ساختمانی، تجهیزات صنعتی (برای مثال در کارخانجات کاغذسازی، کارخانه‌های شیمیایی، تصفیه خانه آب)؛ و مخازن ذخیره آب و مخازن مواد شیمیایی و محصولات غذایی (به عنوان مثال، تانکرهای مواد شیمیایی و تانکرهای کامیونی) استفاده گردد. مقاومت خوب دربرابر خوردگی، راحتی تمیز و استریل نمودن با بخار و عدم نیاز به پوشش دادن سطحی، استفاده از فولاد زنگ‌نزن را در آشپزخانه‌های تجاری و صنعتی متداول کرده‌است.

تاریخچه

اختراع فولاد زنگ‌نزن در پی اکتشافات مختلفی اتفاق افتاد. نخستین واقعه معرفی عنصر کروم توسط لویی-نیکولاس ووکلین به آکادمی فرانسه در سال ۱۷۸۹ بود. در اوایل دهه ۱۸۰۰، جیمز استودارت، مایکل فارادی و رابرت مالت مقاومت آلیاژهای آهن-کروم (“فولادهای کرومی”) را دربرابر عوامل اکسیدکننده مشاهده کردند. رابرت بونسن مقاومت کروم دربرابر اسیدهای قوی را کشف کرد. مقاومت دربرابر خوردگی آلیاژهای آهن-کروم احتمالاً نخستین بار در سال ۱۸۲۱ توسط پیر برتیر، که مقاومت آن‌ها را دربرابر حمله برخی از اسیدها نشان داد و استفاده از آن‌ها را در کارد و چنگال پیشنهاد کرد، تشخیص داده شد در دهه ۱۸۴۰، هم فولادسازان شفیلد و هم کروپ در حال تولید فولاد کرومی بودند و کروپ این گروه از فولادهای کرومی را در دهه ۱۸۵۰ برای ساخت توپ‌های جنگی استفاده می‌کرد.[۵] در سال ۱۸۶۱، رابرت فارستر موشه حق ثبت اختراع فولاد کرومی را اخذ کرد. در اواخر دهه ۱۸۹۰، شیمی‌دان آلمانی هانس گلدشمیت فرایند آلومینوترمی (ترمیت) را برای تولید کروم عاری از کربن توسعه داد. میان سال‌های ۱۹۰۴ و ۱۹۱۱، چندین محقق، به ویژه لئون گیلت از فرانسه، آلیاژهایی تهیه کردند که امروزه فولاد زنگ‌نزن به حساب می‌آیند در سال ۱۹۰۸، فردریش کروپ ژرمنیاوفت قایق بادبانی ۳۶۶ تنی هاف مون را که دارای یک بدنه استیل کروم-نیکل بود، در آلمان ساخت. در سال ۱۹۱۱، فیلیپ مونارتز در مورد رابطه میان درصد کروم و مقاومت دربرابر خوردگی گزارشی ارائه داد. در ۱۷ اکتبر ۱۹۱۲، مهندسان کروپ، بنو اشتراوس و ادوارد ماورر، فولاد زنگ‌نزن آستنیتی را به عنوان Nirosta ثبت اختراع کردند. تحولات مشابهی در ایالات متحده اتفاق می‌افتاد، جایی که کریستین دانتزیزن و فردریک بکت در حال تولید فولاد زنگ‌نزن فریتی بودند. در سال ۱۹۱۲، الوود هاینز درخواست ثبت اختراع ایالات متحده در مورد آلیاژ فولاد زنگ‌نزن مارتنزیتی را که تا سال ۱۹۱۹ به وی اعطا نشده بود، داد.